| تبليغات | X |
داستان كودك حلوا فروش:
شيخ احمد خضرويه از بزرگان مشايخ بود كه كارش گرفتن وام از ثروتمندان و خرج آن براي فقرا بود تا در بستر مرگ افتاد و چون طلبكاران و وامداران با خبر شدند هجوم آوردند تا طلب خود را كه چهارصد دينار بود بستانند اما شيخ به جاي پرداخت وام آنان در دنياي خيال خوش خويش سير مي كرد و اين بي توجهي شيخ به طلب كاران موجب ترشرويي و ناراحتي آنان مي شد تا اينكه صداي كودك حلوافروشي از كوچه رسيد و شيخ به خدمتكارش دستور داد تا برود و همه حلوا را بخرد و خادم همه حلوا را به نيم دينار خريد و به دستور شيخ بين طلبكاران تقسيم كرد تا بخورند و مدتي از ترشرويي غافل شوند. زماني كه ظرف حلوا خالي شد كودك حلوا فروش پول حلوا را طلب كرد اما شيخ از پرداخت پول حلوا خودكاري كرد و كودك دائما التماس مي كرد و شيخ از پرداخت بهاي حلوا خودداري مي نمود كه موجب اعتراض بقيه طلبكاران شد كه مال ما را خوردي بس نبود ديگر مال اين كودك درمانده را چرا مي خوري؟ تا آنكه مدتي گذشت و كودك همچنان گريه مي كرد و بقيه طلبكاران نا اميد و منتظر نشسته بودند كه خادم با طبقي كه در آن چهارصد دينار زر و نيم دينار ديگر قرار داشت آورد و گفت كه اين را يكي از كريمان فرستاده است و در اينجا بود كه طلبكاران به عذر خواهي بر خاسته و راز اين كار را از شيخ جويا شدند كه شيخ بصير فرمود سر اين كار در اين بود كه درياي رحمت الهي به گريه كودك حوا فروش موكول شده بود:
تا نگريد كودك حلوا فروش بحر رحمت در نمي آيد به جوش
نتيجه: از نظر مولانا ديدگان ما همچون كودك حلوا فروش هستند كه براي جذب و جلب رحمت الهي بايد آنها را بگريانيم تا قطرات اشك ما با لطف و نظر آن كريم يگانه تكريم گردد و ارزش يابد و به اقيانوس رحمت الهي تبديل شود و اين اشك مي تواند اشك ندامت يا اشك شوق و اميد باشد اما هرچه كه هست بايد ناب و خالص باشد و از دل كه جايگاه تجلي حق است سرچشمه گرفته باشد.
مار گيري رفت سوي كوهســــار تا بگيرد او به افــــــسونهاش مـــــار
اوهمي جُستي يكي ماري شگرف گِردِ كوهستان و در ايـــّــام بـــــرف
اژدهايي مرده ديـــد آنـجا عظـــيم كه دلش از شــكل او شــــد پر ز بيم
مارگير انـــدر زمســـــــتانِ شـديد مـــار مي جُست اژدهايي مـــرده ديد
مارگير آن اژدها را بر گـــرفـــت سوي بغـــــداد آمد از بــــــهر شِگِفت
كاژدهاي مــــــــــرده اي آورده ام در شكارش من جـــــگرها خورده ام
او همي مرده گمـان بردش و ليك زنده بـود و او نديدش نــيــك نيـــــك
او ز سرماها و برف افسرده بــو زنده بود و شكل مرده مي نـــــــمود
تا به بغداد آمد آن هنـــگامه جـــــو تا نــــــهد هنــگامه اي بر چــــارسو
بر لبِ شَط مـــرد هنگامه نهــــــاد غُلغُله در شهر بــــــــــغداد اوفـــــتاد
مارگيـــري اژدهــــــا آورده است بو العجب نادر شـــكاري كرده است
جمـــع آمــــــد صدهزاران ژاژخا حلقــه كــرده پشــت پا بر پشــت پـا
در درنگ انتــظار و اتّفـــــــــــاق تافت بر آن مار خورشيدِ عــــــراق
آفتــاب گرم سيرش گــــــــرم كرد رفت از اعضاي او اخلاط ســــرد
مرده بود و زنده گشت او از شِگفْت اژده بر خويــــــش جنبيدن گرفــــت
بندها بگسست و بيرون شد ز زير اژدهايي زشـــت غرّان همـــچو شير
در هزيمت بس خلايق كشته شـــــد از فتاده كشتگان صــــد پشــــته شد
مار گير از ترس بر جا خشك گشت كه چه آوردم من از كهسار و دشت
گرگ را بيـدار كرد آن كور ميــــش رفت نادان ســــوي عزرائيل خويش
اژدها يك لقمه كرد آن گــــــــــيج را سهل باشـــد خون خوري حجاج را
نفست اژدرهاست او كي مرده است از غم بي آلتي افســــــــــرده اســـت
اژدها را دار در برف عـــــــــــراق هين مَكَش او را به خورشيد عــراق
تا فــــــــسرده مي بُـــوَد آن اژدهات لقمه اويي چـــو او يـــــــابد خلاص
مثنوي مولوي دفتر سوم
